การมีความสงสัย เป็นเรื่องที่ยอมรับได้ไหม?

ถ้าคุณมาถึงหน้านี้เพราะกำลังสงสัย — เรื่องพระเจ้า เรื่องสิ่งที่คุณเคยถูกสอนมา เรื่องอะไรก็ตามที่เคยรู้สึกแน่นอนและตอนนี้ไม่แน่นอนแล้ว — หน้านี้เขียนไว้สำหรับคุณ และเขียนโดยถือว่าคำถามของคุณเป็นเรื่องจริงจัง ไม่ใช่ปัญหาที่ต้องแก้ให้รีบ ๆ

คุณไม่จำเป็นต้องนับถือศาสนามาก่อนถึงจะอ่านสิ่งที่ตามมาได้ หน้านี้นำเสนอสิ่งที่คริสตศาสนามีให้พูดเกี่ยวกับความสงสัย — เป็นคำตอบเฉพาะของประเพณีหนึ่ง ในภาษาที่เรียบง่าย

คำศัพท์เบื้องต้น

สำหรับผู้อ่านที่ไม่มีพื้นหลังตรงนี้:

• พระเยซูแห่งนาซาเร็ธ คือครูทางศาสนาชาวยิวที่อาศัยอยู่ในปาเลสไตน์ในคริสต์ศตวรรษที่ 1 ข้ออ้างของคริสตศาสนาคือพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าในร่างมนุษย์ด้วย ทรงถูกประหารโดยรัฐบาลโรมันราวปี ค.ศ. 30 ด้วยวิธีที่เรียกว่า การตรึงกางเขน
• การคืนพระชนม์ คือข้ออ้างของคริสตศาสนาที่ว่า หลังจากที่พระเยซูถูกประหาร พระองค์ถูกพบเห็นยังมีชีวิตอยู่อีกครั้งสามวันต่อมา
• พระกิตติคุณ คือชีวประวัติสั้น ๆ สี่เล่มของพระชนม์ชีพของพระเยซู ซึ่งเขียนโดยผู้ติดตามของพระองค์ภายในไม่กี่ทศวรรษหลังการตายของพระองค์
• ยอห์นผู้ให้บัพติศมา คือผู้เผยพระวจนะชาวยิวคนหนึ่ง ที่ตามเอกสารโบราณ ได้ประกาศการมาของพระเยซูก่อนพระเยซูจะเริ่มสอนเอง

คำตอบสั้น ๆ ที่ตรงไปตรงมา

คริสตศาสนาในประวัติศาสตร์ไม่ได้ถือว่าความสงสัยเป็นบาป ไม่ได้ถือว่าเป็นการทรยศ และไม่ได้ถือว่าเป็นสัญญาณว่าคุณไม่ดีพอ คริสตศาสนาถือว่าความสงสัยคือสิ่งที่บุคคลผู้ซื่อสัตย์ทำเมื่ออยู่ในสถานการณ์จริง

บุคคลในพระคัมภีร์ ก็มีความสงสัย

หนึ่งในตอนที่คนรู้จักกันมากที่สุดในพระกิตติคุณ คือเรื่องของชายคนหนึ่งที่ยืนต่อหน้าพระเยซูและพูดออกมา ตามที่ผู้เขียนพระกิตติคุณบันทึกไว้ว่า "ข้าพระองค์เชื่อ ขอทรงโปรดช่วยความไม่เชื่อของข้าพระองค์" นี่ไม่ใช่ความเชื่อที่ผ่านการขัดเกลามาเรียบร้อย เป็นความเชื่อแบบที่ยังพันกันอยู่กับความสงสัยในประโยคเดียวกัน ตามพระกิตติคุณ พระเยซูทรงตอบสนองต่อชายคนนี้ด้วยความช่วยเหลือ ไม่ใช่ด้วยการต่อว่า

อีกตัวอย่างหนึ่ง ในพระกิตติคุณเล่มหนึ่งมีเรื่องของผู้ติดตามพระเยซูชื่อโธมัส ตามที่ผู้เขียนเล่า โธมัสไม่อยู่ตอนที่ผู้ติดตามคนอื่น ๆ บอกว่าพวกเขาเห็นพระเยซูยังมีชีวิตหลังจากการประหาร โธมัสตอบไปว่าเขาจะไม่เชื่อจนกว่าจะได้เห็นรอยตะปูในมือของพระเยซูเอง — เป็นการเรียกร้องที่ตรงไปตรงมาและไม่อ้อมค้อมเลย ตามที่บันทึกไว้ พระเยซูทรงปรากฏให้โธมัสเห็นในอีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา และทรงเสนอให้เขาสัมผัสรอยแผลเหล่านั้นจริง ๆ

คริสตศาสนาในประวัติศาสตร์ ได้อ่านเรื่องราวเหล่านี้ว่าเป็นแบบอย่าง ไม่ใช่เรื่องเตือน ผู้ที่ถามคำถามไม่ได้ถูกขับออก แต่ได้รับคำตอบ

ยอห์นผู้ให้บัพติศมา ในคุก ก็สงสัย

อีกตอนหนึ่งที่บางคนอ่านแล้วประหลาดใจ ตามพระกิตติคุณ ยอห์นผู้ให้บัพติศมา — ผู้เผยพระวจนะชาวยิวที่เคยประกาศการมาของพระเยซูในที่สาธารณะ — ในที่สุดถูกจำคุกและกำลังจะถูกประหาร จากในคุก เขาส่งคนของเขาไปถามพระเยซูตรง ๆ ว่า "ท่านคือผู้ที่จะมา หรือเราจะต้องคอยผู้อื่น?"

นี่คือบุคคลที่เคยเห็นพระเยซูกับตัวเอง เคยพูดว่าพระองค์เป็นใคร และตอนนี้ — ภายใต้แรงกดดันของการสูญเสียทุกอย่าง — กำลังถามใหม่อีกครั้ง ตามที่ผู้เขียนเล่า พระเยซูไม่ได้ต่อว่ายอห์น พระองค์ส่งคำตอบกลับไป

ที่คริสตศาสนาในประวัติศาสตร์ทำกับเรื่องนี้ คือถือว่าความสงสัยภายใต้แรงกดดัน — แม้แต่ในบุคคลที่ "ควรจะ" รู้ดีกว่า — เป็นเรื่องที่เกิดได้ ไม่ใช่ความล้มเหลว

ความสงสัยกับการไม่สนใจ ไม่ใช่สิ่งเดียวกัน

มีความแตกต่างที่คริสตศาสนาทำในประวัติศาสตร์ ระหว่างความสงสัยที่ออกมาจากการเอาคำถามเป็นจริงจัง กับการไม่สนใจที่จะถามเลย ในจดหมายสั้น ๆ ของผู้นำคริสเตียนยุคแรกคนหนึ่งชื่อยูดาส (ไม่ใช่ยูดาสที่ทรยศพระเยซู เป็นอีกคนหนึ่งที่ใช้ชื่อเดียวกัน) เขียนถึงคริสตชนยุคแรกในประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 1 มีคำสั่งให้ "แสดงความเมตตาต่อบรรดาผู้ที่สงสัย" นี่ไม่ใช่ภาษาของความรังเกียจ เป็นภาษาของการดูแล

ความสงสัยที่คริสตศาสนาในประวัติศาสตร์ปฏิบัติด้วยความระมัดระวัง คือความสงสัยของคนที่อยากให้คำถามได้รับคำตอบจริง ๆ ไม่ใช่ของคนที่ใช้คำถามเป็นเครื่องป้องกันไม่ให้ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรเลย

พระคัมภีร์มีเสียงของผู้สงสัยอยู่ภายในตัวเอง

สิ่งหนึ่งที่อาจประหลาดใจคือ พระคัมภีร์เก็บคำพูดของผู้ที่กำลังสงสัยไว้ในตัวเอง พระคัมภีร์เล่มหนึ่งคือ สดุดี — คอลเลกชันของคำอธิษฐานและบทกวี 150 บทในพันธสัญญาเดิม — มีบทที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า "ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์จะทรงลืมข้าพระองค์นานสักเท่าใด? ตลอดกาลหรือ? พระองค์จะทรงซ่อนพระพักตร์ของพระองค์จากข้าพระองค์นานสักเท่าใด?"

สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ถูกเขียนเป็นข้อพิสูจน์ของความล้มเหลว — ถูกเก็บไว้ในพระคัมภีร์เอง ในฐานะส่วนหนึ่งของวิธีพูดคุยกับพระเจ้าที่ถูกต้องตามประเพณี คริสตศาสนาในประวัติศาสตร์ ไม่ได้สอนว่าคุณต้องรู้สึกแน่นอนก่อนถึงจะอธิษฐานได้ ตรงกันข้าม

คุณจะทำอะไรได้บ้าง กับความสงสัย

คริสตศาสนาในประวัติศาสตร์เสนอบางสิ่งที่เป็นจริงและไม่ซับซ้อน:

หนึ่ง — เอาคำถามของคุณเป็นจริงจังและเขียนมันออกมา ความสงสัยที่ลอย ๆ อยู่ในหัวมักจะใหญ่กว่าความสงสัยที่ถูกเขียนเป็นประโยค

สอง — ถามว่าคำถามของคุณเกิดจากความเจ็บปวด หรือจากความอยากรู้ทางปัญญา หรือจากทั้งสอง คำตอบที่ดีสำหรับแต่ละแบบดูแตกต่างกัน

สาม — สำหรับส่วนทางปัญญา ดูที่หลักฐาน คริสตศาสนาวางข้ออ้างทั้งหมดของตนไว้บนสิ่งที่ตรวจสอบได้: บุคคลในประวัติศาสตร์ที่เฉพาะเจาะจง พระเยซูแห่งนาซาเร็ธ และข้ออ้างเฉพาะข้อหนึ่งเกี่ยวกับพระองค์ ที่ผู้คนสามารถวิเคราะห์ได้ — ว่าพระองค์ถูกฆ่าและถูกพบเห็นยังมีชีวิตสามวันต่อมา หน้าอื่นในเว็บไซต์นี้จัดการกับหลักฐานทางประวัติศาสตร์ของเรื่องนั้นโดยเฉพาะ

สี่ — สำหรับส่วนทางอารมณ์ พูดออกมา ไม่ใช่กับใครก็ได้ — กับคนที่จะรับฟังโดยไม่พยายามรีบ ๆ ปิดคำถาม

และตอนนี้ล่ะ?

ถ้าคุณเพิ่งอ่านมาถึงตรงนี้และต้องการคุยกับใครสักคนเกี่ยวกับสิ่งที่คุณกำลังสงสัยอยู่ แชตของเราเหมาะกับเรื่องแบบนี้ ฟรี เป็นส่วนตัว เป็นภาษาไทย ไม่ต้องลงทะเบียน ไม่มีการตัดสิน คุณเป็นผู้เริ่ม และจบเมื่อไรก็ได้ตามต้องการครับ

สิ่งนี้มาจากไหนในพระคัมภีร์

• มาระโก 9:24 — "ข้าพระองค์เชื่อ ขอทรงโปรดช่วยความไม่เชื่อของข้าพระองค์"
• ยอห์น 20:24–29 — โธมัสผู้สงสัยและการพบกับพระเยซู
• มัทธิว 11:2–6 — ยอห์นในคุก ส่งคำถามถึงพระเยซู
• สดุดี 13:1–2 — "พระองค์จะทรงลืมข้าพระองค์นานสักเท่าใด?"
• ยูดาส 1:22 — "จงแสดงความเมตตาต่อบรรดาผู้ที่สงสัย"
• ยากอบ 1:5–6 — ขอสติปัญญาจากพระเจ้า