Nega Xudo azob-uqubatga yoʻl qoʻyadi?

Bu savolni koʻpincha mavhum tarzda bermaydilar. Biror narsa sodir boʻlgan yoki boʻlayotgan, va "nega Xudo bunga yoʻl qoʻyadi" — mos keladigan yagona soʻzlardir. Shuning uchun avval shuni aytamiz: agar bu yerga shunday ogʻriq ichidan kelgan boʻlsangiz, bu sahifa siz uchun, va biz sizni jiddiy tutmoqchimiz.

Oʻqish uchun diniy tayyorgarlik shart emas. Bu sahifa masihiylik azob haqida aynan nima daʼvo qilishini bayon qiladi — sizga taqqoslash uchun bir aniq javob.

Avval bir necha soʻz

• Nosiralik Iso (oʻzbek tilida oddiygina Iso) — birinchi asrda Falastinda yashagan yahudiy diniy ustozi. Masihiylarning daʼvosi shuki, U ayni paytda inson qiyofasidagi Xudo ham edi. Uni Rim hukumati taxminan milodiy 30-yilda xoch deb ataladigan usul bilan qatl qilgan.
• Xoch — oʻsha davrda qoʻllanilgan, Rimning ochiq qatl usuli. Masihiylar bu soʻzni aynan Isoning qatlini eslash uchun ishlatishadi.

Qisqa va halol javob

Masihiylikda azobning toza falsafiy yechimi yoʻq. Uning oʻrniga boshqacharoq va gʻalatiroq narsa bor: Xudo azobni chetdan tushuntirib qoʻyish oʻrniga, Oʻzi uning ichiga kirdi degan daʼvo.

Xudo ogʻriqning tashqarisida qolmadi

Masihiy hikoyasining markazida ogʻriqning tashqarisida qolmagan Xudo turadi. Injil yozuvlaridan biriga koʻra, Iso doʻstining qabri oldida turib yigʻlagan — garchi, oʻsha matnga koʻra, U oʻsha odamni tirgizmoqchi boʻlgan boʻlsa ham. Bu — muhim tafsilot: Xudoning javobi baland dalil emas, avval yosh boʻldi. Masihiy anʼanasi bu sahnani shunday oʻqiydi: Xudo azobni tomoshabin sifatida kuzatmaydi.

Azobga gʻazablanishingiz oʻzi bir ishoradir

Diqqat qiling: siz azobga chidab boʻlmas darajada notoʻgʻri deb qaraysiz. Agar olam koʻr va befarq boʻlganida, azob shunchaki sodir boʻladigan narsa boʻlardi — unga qarshi gʻazablanishning maʼnosi boʻlmasdi. Ammo deyarli har bir inson azobni "bunday boʻlmasligi kerak edi" deb his qiladi. Masihiy daʼvosi shuki, bu tuygʻu adashish emas — u sizda hamma narsa asli boshqacha boʻlishi kerakligining xotirasi borligini koʻrsatadi.

Ogʻriqning oxirgi soʻzi boʻlmasligi uchun asos

Masihiylik azobingizni mantiqiy tushunarli qilib bermaydi. U buni qilmaydi. Uning daʼvosi boshqacha: oʻsha qatl etilgan Iso uch kundan keyin tirik koʻrildi — masihiylar buni tirilish deb ataydilar. Bu daʼvoning maʼnosi shuki, endi azob oxirgi soʻzni aytmaydi degan tarixiy asos bor — kimdir shunday degani uchun emas, balki bir narsa sodir boʻlgani uchun. Masihiy anʼanasi umidni his emas, voqea ustiga quradi.

Bu sizni qayerda qoldiradi

Masihiylik Xudo azobni tushuntirmadi, balki uning ichiga kirdi va uni yengishni boshladi deb daʼvo qiladi. Buni sinab koʻrishning eng oddiy yoʻli — Isoning hayoti haqidagi toʻrtta yozuvdan (Injillar) birini oʻqib, U azoblanayotgan odamlar bilan qanday boʻlganini koʻrish.

Tarjima haqida eslatma: zamonaviy oʻzbekcha tarjimani (Muqaddas Kitob) internetdan topish mumkin.

Xoʻsh, endi-chi?

Agar hozir ogʻir bir narsaning ichida boʻlsangiz, buni birov bilan gaplashsangiz boʻladi. Suhbatimiz bepul, maxfiy va oʻz tilingizda. Uni siz boshlaysiz; istagan paytingizda tugatasiz.

Agar oʻzingizga zarar yetkazish fikri kelayotgan boʻlsa, iltimos, hoziroq ishonchli bir insonga yoki mahalliy tez yordam xizmatiga murojaat qiling. Siz yolgʻiz emassiz va bu ogʻriq bilan yolgʻiz qolishingiz shart emas.

Bu Muqaddas Kitobda qayerdan kelgan

• Zabur 34:18 — Xudo koʻngli singanlarga yaqin ekani
• Yuhanno 11:33-36 — Iso doʻstining qabri oldida yigʻlagani
• Rimliklarga 8:18-23 — butun olam tiklanishni kutayotgani tasviri
• 2 Korinfliklarga 1:3-4 — taskin topganlar boshqalarga taskin bera olishi
• Vahiy 21:3-4 — koʻz yoshlar artiladigan kelajak tasviri
• Butrusning 1-maktubi 5:7 — tashvishni Xudoga topshirish haqida