Si bëhem i krishterë?

Ndoshta e ke lexuar diçka, ke folur me dikë, ose thjesht ke ndjerë prej kohësh se diçka të mungon — dhe tani po pyet se çfarë do të thotë vërtet të bëhesh i krishterë. Ndoshta e imagjinon si diçka të komplikuar: ceremoni, rregulla, një gjuhë që s'e njeh. Kjo faqe fillon me lajmin që shumë njerëz nuk e presin: sipas vetë krishterimit, kjo është më e thjeshtë nga sa mendon — dhe njëkohësisht më e thellë.

Disa terma së pari

Për lexuesit pa sfond kishtar:

• Jezusi i Nazaretit ishte një mësues fetar hebre që jetoi në Palestinën e shekullit të parë. Krishterimi shton se ai ishte edhe Zoti në formë njerëzore. U ekzekutua nga qeveria romake rreth vitit 30 pas Krishtit me një mënyrë ekzekutimi të quajtur kryqëzim.
• Kryqi është shkurtimi i krishterë për atë ekzekutim — vrasja publike romake e Jezusit rreth vitit 30 pas Krishtit.
• Ringjallja është pretendimi i krishterë se Jezusi, pas ekzekutimit, u pa i gjallë tri ditë më vonë nga disa dëshmitarë me emër.
• Mëkati, në shkrimin e krishterë, nuk është thjesht sjellje e keqe. Është gjendja më e gjerë e të qenit jashtë harmonisë me mënyrën si gjërat ishin menduar — dhe veprat konkrete që rrjedhin prej saj.
• Hiri është fjala e krishterë për favorin e pafituar — Zoti të trajton dikë me mirësi që nuk e fitoi dhe s'mund ta fitonte.
• Shpëtimi, në shkrimin e krishterë, do të thotë të bëhesh i drejtë me Zotin — duke përfshirë faljen, rivendosjen dhe hyrjen në atë lloj jete me Zotin për të cilën njeriu u bë.
• Pendimi është akti i kthimit — të biesh dakord me Zotin për atë që s'shkon dhe të ndryshosh drejtim. Më afër ndershmërisë sesa vetëdënimit.
• Pali ishte një udhëheqës i hershëm i krishterë që shkroi shumë prej teksteve më të hershme të krishtera.

Një përgjigje e shkurtër dhe e ndershme

Sipas krishterimit, bërja e krishterë nuk është kryesisht një gjë që bën, por një gjë që pranon. Nuk fillon me përmirësimin e vetes derisa të bëhesh mjaftueshëm i mirë. Fillon me pranimin se s'mund ta arrish këtë vetë — dhe me besimin te Jezusi për ta bërë atë që ti s'mund.

Kjo është arsyeja pse krishterimi thotë se nuk bëhesh i krishterë duke fituar diçka. Bëhesh duke marrë diçka që Zoti e ofron falas.

Nuk fillon me qenien mjaftueshëm i mirë

Shumë njerëz mendojnë se feja fillon me pastrimin e vetes: hiq zakonet e këqija, bëj vepra të mira, dhe pastaj, ndoshta, Zoti do të të pranojë. Krishterimi e kthen këtë përmbys.

Një udhëheqës i hershëm i krishterë me emrin Pal e shkroi drejt në një letër drejtuar një grupi të krishterësh: se njeriu shpëtohet "me anë të hirit, nëpërmjet besimit; dhe kjo s'vjen nga ju, po është dhurata e Zotit — jo nga vepra, që të mos mburret askush." Fjala hir këtu do të thotë mirësi që s'mund ta fitosh; fjala dhuratë do të thotë diçka që merret, jo diçka që paguhet.

Krishterimi pretendon se vetë Jezusi pagoi çmimin që njeriu s'mund ta paguante — te ekzekutimi i tij. Kjo do të thotë se hapi i parë nuk është të bësh mjaft, por të pushosh së menduari se duhet të bësh mjaft.

Çfarë duket në praktikë

Sipas krishterimit, kthesa është më pak një ritual dhe më shumë një kthim. Në një biografi të Jezusit — Luka — ai tregon një histori për një djalë që braktisi babanë, harxhoi gjithçka dhe u kthye i turpëruar; dhe babai, "kur ishte ende larg, e pa dhe iu dhimbs, dhe vrapoi t'i hidhet në qafë." Krishterimi e lexon këtë si tablonë e mënyrës si Zoti pret dikë që kthehet.

Në praktikë, kjo kthesë ka tri pjesë të thjeshta që krishterimi i përshkruan:

• Të biesh dakord se ke nevojë — se s'mund ta bësh vetë jetën të drejtë. Krishterimi e quan këtë pendim, që do të thotë thjesht ndershmëri, jo vetëdënim.
• T'i besosh Jezusit — se ai është ai që pretendon dhe se bëri atë që pretendon krishterimi.
• Ta thuash këtë, qoftë edhe me fjalët e tua. Pali shkroi se "nëse rrëfen me gojën tënde se Jezusi është Zot dhe beson në zemrën tënde se Zoti e ka ringjallur prej së vdekurish, do të shpëtohesh."

Nuk ka formulë magjike fjalësh. Krishterimi thotë se ajo që ka rëndësi është drejtimi i zemrës, jo saktësia e fjalëve.

Nuk ka nevojë të presësh të jesh gati

Shpesh njerëzit mendojnë se duhet të kuptojnë gjithçka, ose të kenë zgjidhur çdo dyshim, para se të mund të bëjnë këtë hap. Krishterimi nuk e kërkon këtë. Ai pretendon se Zoti pranon njerëz me dyshime, me pyetje, me histori të thyer. Faktikisht, sipas kësaj tradite, kjo është pikërisht lloji i njerëzve për të cilët erdhi Jezusi.

Ti mund të fillosh nga aty ku je. Nuk ke nevojë të ndryshosh së pari; sipas krishterimit, ndryshimi vjen pas kthesës, jo para saj.

Po tani?

Nëse do të bësh këtë hap, ose thjesht të pyesësh se çfarë do të thoshte për jetën tënde konkrete, biseda jonë është e hapur. Është falas, private dhe në gjuhën tënde. S'ka presion dhe s'ka gjykim. Ti e fillon; ti e mbaron kur të duash.

Nga vjen kjo në Bibël

• Gjoni 3:16 — thelbi i ofertës së krishterë në një fjali
• Romakëve 10:9 — rrëfimi dhe besimi si zemra e kthesës
• Efesianëve 2:8–9 — "me anë të hirit shpëtoheni... është dhurata e Zotit"
• Veprat 2:38 — thirrja e hershme e krishterë për t'u kthyer
• Luka 15:20 — babai që vrapon drejt djalit që kthehet
• Gjoni 1:12 — atyre që e pranojnë u jepet e drejta të bëhen fëmijë të Zotit